Yerde yatan kadın, otuz altı parça gümüş kaplama Jumbo çatal bıçak setiyle öldürülmüştü. Üstelik tüm set cesedin üzerinde bırakılmıştı. Katil biraz daha ileri gidip maktulün üzerini günlük gazeteyle örtmüştü. Kadın orta yaşlı bir duldu. Ne bir düşmanı ne de yakın akrabası olduğunu ve o gece hiçbir boğuşma sesi veya gürültü duymadıklarını, komşularının sorgulamasında öğrendim. Her şey çok saçmaydı. Binanın işitme engellilere atanmış bir lojman olması daha saçmaydı.

Vodaabe ilkel bir kabile olmasına rağmen insana değer veren bir topluluktur. Sadece ailenin üçüncü kız çocuğu yenir. Nüfusları ellibini geçmez.

Aslında Vodalar'la beraber bu rakam yüzbini bulur. Fakat Vodalar ailenin ikinci kız çocuklarını ve üçten sonraki erkek çocukların sol kulaklarını yedikleri için kabileden dışlanmışlar, ülkenin daha kuzeyine yerleşip soyadlarını değiştirmişlerdir.

Kolay değildi ustanın işi. Bu minik bakkal dükkanında tam otuz yıl devirmişti. İnatla ve azimle gecekondu bakkalına gelen “arsa karşılığı daire verelim” tekliflerini itip, sabahtan akşama kadar kabarık alacak defterinin sayfalarını bir sağa bir sola çevirmeye devam etti.

Kendi kendine sormaya başlıyorsun, benim aşık olduğum insan bu muydu diye. Yoksa, makyaj yapmayan, zarif, ince belli, hoş popolu, uzun siyah ve doğal saçlı biri miydi o. Valla hatırlamıyorum. Sonra bir de sadece bir holograma mı aşıktım acaba diye kendini sorgulama safhası var bu işin. Hani ruh güzelliği filan nerede kaldı güzelim?!
......
Tek kişilik yaşamak rahat ve güzel olur genelde. İstediğin zaman istediğini yaparsın. Gecenin bir vakti çıkar içmeye gidersin. Abuk bir saatte sinemaya veya bir kafeye gidersin, dergilerinle baş başa kahveni yudumlar, keyif yaparsın. Ama bunları biriyle paylaşmak zordur işte. Tek kişilik bir hayatın yarısını karşındakine verip, diğer yarısıyla idare edersin. Yarım yamalak bir şey. 

Seni seviyorum dedi. Ben de dedim. Hiç yalan söylemem. Ben de, beni seviyordum. Sen böyle herkesin masasına oturur musun dedi. Hayır dedim sadece bana gülümseyenlerin masasına...

Evet ben sana gülümsedim çünkü çok şeker ve seksisin dedi. Seksi miyim?! dedim. Çok dedi. Artık mütevazı olamazdım, şımardım. Yakışıklı mıyım peki dedim. Çok dedi. Sevimli? Çok. Çekici? Çok. Çük? Ço.. Ne?.. Sana demedim dedim. Ne demedin dedi. Sana demedim dedim dedim. Anlamadım dedi. Neyi dedim. Boş ver dedi.

Sevin, sevmek güzeldir. İnsan sevdikçe yaşar. Her şeyi sevin; insanı, ağacı, kuşu, böceği, sineği. Sağanak yağmurda sokakta olmayı, yaz sıcağında basket oynamayı, trafikte ıslık çalarak beklemeyi. Hepsi bizim için. Sevsek de sevmesek de bütün bunlar bizim için. Ama hepsini sevmek, sevmeye alışmak yaşamı daha güzel ve yaşanır hale getirir. Hayatın parçası olan kötülükleri bile sevin. Kötü insanları, çamurlu yolları, kokmuş balığı bile.. Bunları sevmek ne mi kazandırır? Bunları sevmekle, iyi olanlarını daha çok sevmeyi öğreniriz. Daha çok sevmekle bir şey kaybetmeyiz. Sevgi, sevgi olarak geri döner.